“Kosova e rrezikuar nga 48 bazat ushtarake të Serbisë”

Opinionisti dhe ish-gazetari i Washington Post, Jason Rezaian ka publikuar një opinion që lidhet me Kosovën dhe rolin e saj në konfliktin e ideve mes SHBA-së dhe Rusisë, pas shpërthimit të luftës në Ukrainë.

Autori ka bazuar shkrimin e tij edhe në bisedat që i ka zhvilluar me kryeministrin e Kosovës, Albin Kurti dhe e ka cituar disa herë gjatë opinionit që e ka publikuar në The Washington Post.

Ai thotë se rreziku për Kosovën me 2 milionë banorë e me 48 baza ushtarake serbe përreth, është shumë i lartë. Ai citon Kurtin, i cili thotë se Kosova është front ku definohet konfrontimi ideologjik mes SHBA-së dhe Rusisë.

“Për një vend me më pak se 2 milionë banorë, që e ka deklaruar pavarësinë nga Serbia në vitin 2008, rreziku është shumë i lartë. Me 48 baza ushtarake të Serbisë përreth kufirit të Kosovës sipas Kurtit, nuk është çudi e madhe që ai sheh fatin e vendit të tij si një front ku definohet konfrontimi ideologjik i kohës sonë. Ai e konsideron rajonin e tij si një fushëbetejë aktive, por nganjëherë të anashkaluar, në mesin e tensioneve që po rriten ndërmjet Shteteve të Bashkuara dhe Rusisë”, shkruan ai, raporton Gazeta Express.

Ai ka ndarë me lexuesit edhe fragmente të tjera nga biseda me Kurtin dhe tregon çka i ka thënë: “Janë dy pole në botë. Rusia dhe SHBA-ja”, më tha Kurti. “Sulmi i Putinit në Ukrainë është një përpjekje e tij për t’u ulur bashkë me Presidentin Biden për një lloj konference, diçka si Jalta II. Kjo është përshtypja ime. Le ta ndajmë botën sepse po s’e bëmë, do të vazhdojmë të luftojmë… kjo është, besoj unë, çfarë ai dëshiron të thotë.”

Rezaian shpjegon gjithashtu se Kurti i ka thënë se se ai vazhdon të bëjë përpjekje vullnetmirë për de-eskalim me Serbinë, por ato nuk kanë shpjerë askund deri më sot.

“Në zemrën e tensioneve qëndron mos-vullneti i Serbisë për ta njohur Kosovën si një shtet të pavarur dhe sovran”, shkruan tutje ai, teksa citon Kurtin: “S’mund ta njoh një Serbi që s’më njeh. Pra, duhet njohje e ndërsjellë dhe ne jemi gati që të përfshihemi në këtë diskutim”.

Si do të dukej mbrojtja e garantuar për Kosovën, sipas Rezaian, është prezenca e përhershme ushtarake amerikane në Kosovë, por edhe integrim në BE.

“Si do të dukej kjo për Kosovën? Prezencë e përhershme ushtarake amerikane. Anëtarësim në Bashkimin Evropian dhe njohje nga shtetet e mbetura të shtetësisë”, ka shkruar ai.

“Liberalizimi i vizave, në vjeshtë ose në fund të vitit”

Korrespodenti i KOHËS në Bruksel, Augustin Palokaj, ka thënë se Samiti i Bashkimit Evropian, i cili po mbahet në Bruksel, është takimi më pozitiv që ka parë ndonjëherë sa i përket liberalizimit të vizave për Kosovën.

Palokaj ka thënë në “Desku” të KTV-së, të enjten, se pritet që gjatë kryesimit të BE-së nga Çekia, që i bie gjatë gjysmës së dytë të vitit të ndodhë liberalizimi i vizave për Kosovën.

“Sa i përket Kosovës ndoshta është hera e parë që kemi dëgjuar shumë zëra në favor të liberalizimit të vizave dhe asnjë zë kundër. Tash thonë se ka ardhur koha që të lëvizet përpara. Ky është takimi më pozitiv që kam parë ndonjëherë sa i përket liberalizimit të vizave për Kosovën. Edhe Holanda edhe Franca janë shprehur të gatshëm që të lëvizin përpara. Këto dy shtete kanë qenë shtetet më skeptike. Duhet pasur parasysh se fjala është për një çështje ku vendimet merren me shumicë të planifikuar. Presim që gjatë pjesës së dytë të vitit, gjatë kryesimit të BE-ë nga Çekia të ndodhë liberalizimi i vizave por duhet pasur kujdes sepse askush nuk ka premtuar data konkretë për këtë vendim. Shembujt e vendeve që kanë marrë liberalizimin e vizave me Kosovën na lë të kuptojmë se mund të jemi me shpresë se diku në vjeshtë ose në fund të vitit të ndodhë, për të hyrë në fuqi para festave të fundvitit”, ka thënë Palokaj.

Ndërron jetë poeti dhe profesori Xhevdet Bajra

Ka ndërruar jetë poeti dhe profesori universitar, Xhevdet Bajraj.

Për kalimin në amshim të poetit nga Rahoveci, ka njoftuar vëllai i tij, Fadil Bajraj

“Njoftim mortor: sot pas një sëmundje të shkurtër ndërroi jetë vëllai im Xhevdet Bajraj. Për datën e varrimit ju lajmërojmë në ditët në vijim”, ka shkruar ai.

Xhevdet Bajraj ishte poet dhe përkthyes.

Ai ka marrë disa çmime letrare kombëtare dhe ndërkombëtare. Poezia e tij krahas përfshirjes nëpër antologji të ndryshme në gjuhën shqipe, spanjolle, serbe dhe angleze, është përkthyer në disa gjuhë të huaja.

Në Meksiko Siti (Meksikë) jetonte nga viti 1999, ku shkoi me bursën e Parlamentit Ndërkombëtar të Shkrimtarëve.

Kishte nënshtetësi Meksikane dhe nga viti 2002 punonte si profesor në Akademinë e Krijimtarisë Letrare në Universidad Autónoma de la Ciudad de México (UACM), ku ligjëronte disa lëndë mbi poezinë. Që nga viti 2016 mirrte bursë nga Sistemi Kombëtar i Krijimtarisë Artistike (meksikane).

8 Ushtarë të FSK-së diplomojnë në Republikën e Turqisë

Diplomojnë me sukses të lartë, ushtarakët tanë në Shkollën Ushtarake të Gjuhëve të Forcave Tokësore të Republikës së Turqisë.

Në një ceremoni solemne të organizuar në Shkollën Ushtarake të Gjuhëve të Forcave Tokësore të Republikës së Turqisë, diplomuan tetë pjesëtarë të FSK-së.

Të gjithë pjesëtarët e FSK-së, përpos përkushtimit dhe disiplinës shembullore të treguar, kanë arritur rezultate të shkëlqyera dhe kanë treguar sukses të jashtëzakonshëm përgjatë kësaj periudhe kohore.

Në këtë kurs kanë marrë pjesë rreth 60 oficerë dhe nënoficerë, nga 10 shtete të ndryshme të botës.

Pjesëtarët e FSK-së Major Fatlum Demiri, Tetar Genc Shala dhe Ushtarët e Klasit të Parë Albin Krasniqi, Ismajl Fejza e Neziri Krasniqi nga data 11 Tetor 2021 deri më 17 Qershor 2022, kanë ndjekur Kursin Bazik të Gjuhës Turke, përderisa Tetarët Arsim Bejta e Labinot Ademi si dhe Ushtar i Klasit të Parë Arianit Mehmeti nga 21 Mars 2022 deri më 17 Qershor 2022, kanë ndjekur Kursin e Avancuar të Gjuhës Turke.

Përfundimi i këtij kursi do të shërbejë si mundësi e shkëlqyeshme për edukimin dhe shkollimin e mëtejme, ngase shumica prej tyre do të vazhdojnë kurset dhe trajnimet e ndryshme ushtarake në Forcat e Armatosura të Republikës së Turqisë./TeleshkronjaPost/

Baton Haxhiu rrëfen historinë e Pacollit me Putinin: Bexhoja më tha, i dhashë fuqi këtij njeriu

Gazetari dhe opinionisti Baton Haxhiu, ka publikuar edhe një shkrim autorial sot, të titulluar “Si e solli Pacolli Putinin në Moskë”, ku nga perspektiva e tij rrëfen historinë e biznesmenit shqiptar dhe ish-presidentit të Kosovës, Behgjet Pacolli dhe presidentit rus, Vladimir Putin.

Haxhiu merr shkas nga lufta në Ukrainë dhe presidenti i saj, Volodomyr Zelensky për ta rrëfyer historinë e tij.

“Sa herë që zihej në gojë Putini dhe fuqia e tij, më kujtohej Behgjet Pacolli. Zelenski dhe Behgjeti kanë diçka të përbashkët në historinë ruse. E pabesueshme, por e vërtetë!”, ka shkruar Haxhiu në Albanian Post.

Në shkrimin e tij, Haxhiu thotë se Pacolli ka përcaktuar të ardhmen e Presidentit Putin. Madje tregon edhe se çfarë i kishte thënë një ditë Bexhoja, siç e quan ai Pacollin.

“Zelenski ka parashikuar të ardhmen, por me bëmat e tij, Bexhoja ka vendosur njeriun e të ardhmes: Putinin. “Nuk di a kam gabuar për historinë e botës”, më thoshte një ditë Bexhoja, por rastësisht në jetën time i kam dhënë një dorë fuqisë së këtij njeriu. Pa ditur kush ishte dhe çka do të arrinte”, shkruan tutje ai.

Haxhiu ka publikuar rrëfimin e plotë të Pacollit, të cilin e sjellim më poshtë, pa ndërhyrje:

Ishte qershori i vitit 1994.

Mbretnesha e Anglisë, prej kohësh, i kish shkruar Jelcinit, Presidentit të Rusisë, që kishte përmbysur komunizmin në Rusi me revolucion, se dëshironte të vizitonte Shën Petersburgun (Leningradin komunist) në muajin tetor.

Rusia ishte e varfër. Pa hotele të bukura dhe pa kushte që ajo, Mbretnesha, të rrinte e qetë në hapësirat e qytetit të lënë anash nga komunistët.

“Më thirri Jelcini”, më rrëfente Behgjeti.

Kryetari Jelcin kishte një hall të madh: si ta bënte një strehë të mirë për Mbretneshën? Jelcini e donte që Perëndimi të afrohej dhe ky ishte rasti. Ta sajdiste sa më mirë Mbretneshën.

Behgjeti dhe “Mabetex” në atë kohë po punonte punët më delikate të shtëpisë politike më të madhe në botë. Një ndërtesë që ishte shkatërruar nga tankset gjatë kohës kur Jelcin po përmbyste pushtetin dhe komunistët.

Behgjeti kishte udhëtuar edhe më herët në Rusi dhe në vitet ’70 dhe ’80 kishte takuar Jelcinin, atëbotë si lider komunist lokal që merrej me procesin e ndërtimit të fabrikave të reja.

Presidenti Jelcin ishte kujtuar se në një lagje aristokrate në Petersburg kishte shtëpi të bukura, por që ishin të zbrazëta dhe të shkatërruara. Ishin lënë bosh me një vendim të komunistëve, pasi kishin përzënë nga aty të gjitha familjet me nam të Rusisë Cariste.

“Do shkojmë atje dhe të shohësh a mund të bëjmë diçka”, kishte thënë Jelcin.

Me avion të shtetit kishin udhëtuar për S. Petersburg, së bashku me Presidentin Jelcin dhe njeriun më të afërt të tij, Borodin.

Rrugës për atje kishin kuptuar që kryetari i qytetit kishte hatërmbetje me Jelcinin dhe kishte zbuluar një konferencë për të ikur nga takimi. Por kishin lënë në pritje nënkryetarin e S. Petersburgut.

Të tre kishin hyrë në ndërtesën e qeverisë së S. Petersburgut dhe nënkryetari iu kishte ofruar mirëseardhje dhe kujdes.

“Si quheni ju?”, e kishte pyetur Jelcin, nënkryetarin e qytetit.

“Vladimir Putin”, qe përgjigjur ai.

“Kryetari ka shkuar për një konferencë në Evropë dhe më la porosinë që t’iu ndihmoj për të gjitha kërkesat që keni”, ia kish kthyer Putin.

Duam të shkojmë në lagjen e braktisur, të shohim çka mund të bëjmë, për t’i ofruar Mbretneshës një qetësi dhe një pritje siç e meriton.

“Ky është Behgjet Pacolli, mik imi”, fliste Jelcin, “që do të merret me gjithë ndërtimin dhe ristrukturimin e një pjese të lagjes. Me mua është edhe njeriu më i afërt i imi, Borodin”.

Në veturë ishin ulur Vladimir Putin, si shofer i veturës zyrtare, dhe Behgjet Pacolli, dhe, prapa, Jelcin me Borodin në një veturë të dytë.

“Lagjja ishte plot me drunj të gjatë”, më thoshte Behgjeti. “Ishte një mal dhe kishte mbetur e paprekur. Komunistët kishin ruajtur pronën të paprekur, por natyra kishte filluar t’ia jepte nurin e vdekjes”.

“Këto janë shtëpitë, Behgjet. Nuk duhet të më thuash që nuk bëhen. Ke tre muaj kohë që t’i përfundosh”.

Behgjetin e kishte kapluar frika e kohës.

Në ndërtim duhet kohë dhe secila pjesë e do përkushtimin e vet.

“Si të bëhej diçka që gati ishte e pamundur”, më tregonte Behgjeti frikën e tij.

“Nuk guxoja t’i thosha ‘jo’ dhe ta zhgënjeja. Kisha marrë aq shumë në ndërtim në Moskë sa dukej e pamundur të thosha jo”, më thoshtë Behgjeti.

“I thashë, që do e bëj”, tregonte Behgjeti.

Ai kishte kërkuar që Borodin të ndihmonte në logjistikë, sepse kishte prejardhje nga S. Petersburgu.
Por, jo.

Aty u paraqit një vullnetar për të ndihmuar në gjithë projektin. Ai ishte Vladimir Putin.

Rrugës duke shkuar për aeroport, Putin i kishte kërkuar që t’i bënte një nder. Ta largonte prej aty ku ishte dhe ta dërgonte në Moskë.

“Nuk e kam atë fuqi”, i kish thënë Behgjeti-Putinit. “Por, do e shikoj”.

Ai, Putin, i kish premtuar Behgjetit që do ta ndihmonte në të gjithë projektin. Ishin përshëndet me përqafim, me shpresën që Behgjeti do të fliste ndonjë fjalë të mirë për Putinin.

“Natyrisht”, tregonte Bexhoja, “se nuk e kishte pas ndër mend t’i thoshte askujt asgjë”.

Me të arritur në Moskë, derisa ishim në avion, Borodin merr një telefonatë nga motra e tij, që jetonte në S. Petersburg.

I kishin burgosur djalin për një gjë serioze. Mund të ishte përplasje bandash, apo marrje droge.

“Behgjet, e ke avionin këtu”, i kishte thënë Borodin. “Duhet të nisemi urgjent se kam një problem në familje”.

Rrugës, Borodin i tregon rrëfimin për djalin e motrës që tashmë kishte përfunduar në burg.

“Ta marrim atë mikun tonë”, i ishte përgjigjur Behgjeti. “Ndoshta kryen punë!?”.

“Unë s’e bëj dot”, kishte thënë Borodin.

Behgjet Pacolli i telefonoi Vladimir Putinit dhe i kërkoi një nder në emër dhe për Borodin.

Me të arritur atje, Vladimir Putin e kishte përfunduar çështjen dhe i kishte dhënë fund vuajtjes dhe frikës së motrës së njeriut më të fuqishëm në zyrën e Jelcinit.

“Këtu është fillimi i fuqisë së Putinit”, më thoshte Behgjeti.

Rrugës, Putin, prapë i kishte kërkuar Behgjetit t’i thoshte Jelcinit për transferim.

“Jelcin ishte njeri i rëndë për këto gjëra”, rrëfen Behgjeti, “por e gjeta rrugën t’ia hapja këtë Borodinit”.

“E bëra edhe për një arsye timen, sepse më duhej ndihma e tij në logjistikë dhe në rregullimin e gjërave me vijë shtetërore. I thashë Borodinit: ‘Putin don të vijë në Moskë’. E bëra zemrën gur, i thashë”, më thoshte Bexhoja.

“Po s’kam ku ta çoj”, i kish thënë Bexhos.

“Po bëje zëvendëskryeministër, apo një post formal”, kish propozuar Behgjeti, siç e bën me shpejtësi secili biznesmen për të rregulluar punë.

Të gjithë biznesmenët kanë një logjikë praktike. Asnjëherë nuk mendojnë për pasojat e tjetrit, vetëm kanë dëshirë të përfundojnë punë. Edhe dëshira e Bexhos për të kryer punë, me shpejtësi, kishte dhënë propozimin e lehtë.

Hiç më pak se zëvendëskryeministër, pa e çarë kokën se çka i bie dhe çfarë peshe ka ai post.

“Po janë 16 Behgjet”, i kish treguar Borodin.

Këtu nuk kishte përfunduar e tëra për jetën politike të Putinit.

Behgjeti i ishte kthyer punës dhe i duheshin tre muaj për të përfunduar strofullin e Mbretneshës.

Kush ishte njeriu që i doli në krah dhe e ndihmoi me të gjitha gjërat që i duheshin?

Më në fund, ndërtesa ishte kryer. Kishte marrë pamje të mrekullueshme. Në mesin e shtatorit, një muaj para afatit, gjithçka ishte kryer.

Por, duhet ta shihte Presidenti Jelcin se çka ishte punuar.

“Mrekulli”, kishte thënë Jelcin. Në dhomë ishte vetëm Borodin dhe Jelcin dhe disa prej njerëzve të Behgjetit që kishin bërë mrekulli me kohën dhe ndërtimin.

“President, faleminderit për përqafimin dhe për fjalët që m’i the, por gjithë kjo punë nuk ishte bërë pa ndihmën logjistike dhe të mrekullueshme të një njeriu”.

“Kush është ai?” kish pyetur Jelcin.

“Nuk qenka këtu…”, ia kish kthyer Behgjeti, i cili më rrëfeu për rastin, “është në pritje të dera”, i kishte thënë Jelcinit.

“Vladimir Putin, eja këtu, dëshiron të të takojë Presidenti”, e kish thirrur Behgjeti-Putinin.

“Faleminderit djalosh, për ndihmën dhe për kujdesin që ke bërë për mikun tim, Behgjet!” Kaq ishte përshëndetja e Jelcinit.

Mbretnesha kishte mbërritur më 14 tetor dhe kishte qëndruar deri më 17 tetor. Por, një gjë, kish mbetur e papërfunduar. Si t’i bëhej Jelcinit një vend në Moskë?

Pas pak ditësh, shefi i FSB (Federal Security Service) Ruse kishte dhënë dorëheqje.
Borodin, në çast, i kishte telefonuar Behgjetit.

“Tani, ka një vend për atë mikun e S. Petersburgut. Lajmëroje ti i pari”, kishte thënë Borodin.

Putin arrin në Moskë.

Bëhet shef shërbimi, Kryeministër dhe President.

Njeriun e parë që s’e do askund afër, as në Rusi dhe as me punë në Rusi, e kishte pikasur. Ai quhej Behgjet Pacolli.

Si të gjitha historitë e liderëve diktatorë. E vrasin historinë e vet dhe rrugën e ardhjes.

Por, rrëfimi mbetet.

Në konferencën për shtyp e pashë Zelenskin dhe kujtoja Behgjetin. Të dy, pjesë të historisë.

Njëri që e kishte bërë Putinin të qeshte në Teatrin e Moskës me komedinë e tij dhe, tjetri, me rastësinë e tij të kohës, ia kishte nisur rrugën drejt pushtetit.

Zelenski po e shihte luftën me pafuqinë e tij.